Leeg goed al goed

Gisteren zette ik mijn eerste schrijfsel online. Ik kreeg hier ook wat reactie op. Enkele gedachten hierover: eerst en vooral zijn het vooral vrouwelijke kennissen die reageren. Of ik nu lineair mag besluiten dat het dus klopt dat mannen moeilijker over gevoelens spreken? Ga ik niet doen, misschien heeft het ook te maken met wie tijd maakt om zoiets te lezen natuurlijk. Daarnaast kreeg ik ook heel wat bezorgde reacties. Hartverwarmend, maar deze schrijfsels hebben zeker niet als doel om medelijden op te wekken. Ik heb het geluk om goed omringd te zijn door warme mensen. Waarom schrijf ik dan wel? Omdat ik graag schrijf en omdat ik denk dat ik soms misschien wel iets te zeggen kan hebben waar een ander iets aan heeft. En schrijven heeft natuurlijk wat therapeutisch.

Je vraagt je wellicht af: wat heeft dat nu te maken met de titel van deze blog? Niets natuurlijk, maar daar kom ik nu toe.

Gisteren was ik sinds lang nog eens in de supermarkt. Enerzijds om hetstinkend leeggoed, dat zichzelf al maanden zit te verzamelen in ons berghok, eindelijk eens te gaan inruilen, en anderzijds omdat onze rekken nogal leeg waren en die zich niet zelf vullen met pasta (en chips). Normaal doet mijn vrouw de boodschappen, maar ik ben in verlof, dus neem ik ook eens mijn verantwoordelijkheid om naar die plaatsen van verderf te gaan. Ja, voor iemand met een hoofd als ikzelf en mijn oudste zoon (we gingen samen!), is het wel wat. Gelukkig was ik voorzien van een chronologisch boodschappenlijstje, wat wil zeggen, in volgorde van de rekken. Dankje Saar! 

Maar eerst dus dat stinkende leeggoed omwisselen voor een bonnetje van 8,70 Eur. Trots, want dat voelt toch altijd als korting, ook al heb je dat geld al eens neergelegd. 

Stond ik daar dan aan de kassa, met een overvolle kar, te zoeken naar dat bonnetje. Niet te vinden natuurlijk. Ook mijn zoon vond het niet in zijn kledij vol opbergruimte. De vriendelijke mevrouw aan de kassa zei dat ze even in de computer ging kijken of ze het kon terugvinden. Dat kan blijkbaar (een mens leert bij). Maar helaas, niet te vinden. Dat wil alvast een ding zeggen. Het bonnetje is al gevalideerd door iemand anders. Dus ofwel heeft iemand het gevonden of gepikt. 

Mijn humeur zakte onder nul. Zeker toen ik mijn winkelkar afrekende en zag dat het leven er niet goedkoper op wordt. Ik hoop dat die persoon gelukkig is met die 8,70 Eur. Ikzelf ben trots dat ik (bijna) alles van het boodschappenlijstje meehad, maar het voelde toch pijnlijk om dit verdomde bonnetje kwijt te zijn gespeeld. Leeg goed al goed dan maar. Tot de volgende.