Opeens ben je 40

Vorige week werd ik 40. Het is natuurlijk ook maar een cijfer. Als Vlamingen hebben we natuurlijk de neiging om alles weg te relativeren. Maar het leek me toch ideaal om dit cijfer aan te grijpen om eens terug te kijken, te vieren en vooruit te kijken.

Ik organiseerde samen met mijn gezin een ‘feest’. Eigenlijk gewoon iets wat wij en ikzelf echt leuk vinden om te doen, en daar mochten mensen op aansluiten. Samen een wandeling maken, koffie & taart en wat humor, een prachtige plek in de natuur, lekker gezond eten en muziek, woorden en gevoelens om samen te delen.

Het werd een fijne dag in Voormezele. ‘s Avonds bracht ik ook wat woorden, die ik graag samengevat ook met jullie deel.

“Opeens ben je 40. 40 jaar ervaring, blutsen, builen, mooie momenten, worstelingen… En wie weet als alles meezit, nog 40 jaar te gaan.

Wat ik nu vooral voel is dankbaarheid. Dankbaarheid om hier vandaag het leven met jullie te vieren, dankbaarheid om iedere dag opnieuw te mogen ademen en het leven met anderen te delen, waaronder jullie.

Het leven vieren vind ik belangrijk: uit respect, dankbaarheid en omdat het gewoon kan. Stilstaan, terugkijken, vooruitkijken, maar misschien nog belangrijker: leren in het nu te zijn. Te genieten van wat nu is.

In de kerstvakantie maakte ik een soort moodboard, een collage. Een verlangen naar het jaar dat zou komen. Het hangt steeds in mijn bureau. Boeiend om te zien welke kleuren, woorden en figuren er op terechtkwamen:

‘Wat is normaal?’
‘Leven in het nu’
‘Ik ben zachter’
‘Hope’
‘Een ruimte waar je begrepen wordt in je onbegrepenheid en in je onbegrijpelijkheid’
‘Moestuin’
‘Natuur’
‘Genieten’

Toch een zuchtend verlangen naar mijn leven wat anders inrichten.

Vorige week moesten we onze trouwe hond Zita laten inslapen. 16 jaar aan onze zijde. Even oud als mijn oudste zoon. Ze maakte zoveel mee in die 16 jaar.

We kochten haar toen ik 24 was. Net getrouwd, net vader. We woonden op een boerderij met schapen, geiten, bijen, fruit… We droomden van een eigen biologische zorgboerderij met een stuk cohousing. We hadden een marktkraam en organiseerden Breughelavonden met producten van biologische boeren. We leefden bijna zonder inkomen, maar met veel dromen, drive en goesting.

Ondertussen ben ik 40. We wonen niet op een boerderij, het marktkraam is een vage herinnering. Maar er kwam zoveel anders. Cohousing Kortrijk, stadsboerderij Kortrijk, drie kinderen, bijna verhuizen naar een klooster in Gent, zeven jaar coördinator van Reset.Vlaanderen. En we wonen in de stad. Onze hond maakte het allemaal trouw mee.

Het klinkt veel, en het is ook veel, in 16 jaar. Maar het was ergens ook logisch. We waren en zijn avontuurlijk, leerden veel door te doen en wilden ergens ontsnappen en ontdekken.

Onderweg ben ik mezelf ook een paar keer stevig tegengekomen. Soms lijkt het alsof veel projecten niet gelukt zijn, maar dat klopt eigenlijk niet. Elk avontuur en elke ervaring was onvergetelijk, leerrijk en bracht massa’s ervaring en inzichten. Zowel in het leven, in mezelf, in wij als gezin als professioneel.

Maar je kan wel zeggen dat we het leven al ten volle hebben geleefd. Beleefd. Niet afwachtend, maar in full speed. Die duurzaamheid die we nastreefden was er naar mezelf en mijn gezin niet altijd.

Burn-out. Ontdekken na veel zoeken dat mijn brein blijkbaar toch helemaal anders in elkaar zit en dat mijn lichaam ook zegt: stop. Het leren vinden van een manier van leven, ademen en werken in lijn met hoe ik in elkaar zit, samen met mijn dierbaren. Dat is misschien wel de grootste en moeilijkste levensles voor mezelf. Een les met veel worstelingen, die nog steeds gaande is.

En toch overheerst dankbaarheid voor alles. Maar zoals je ziet op het moodboard overheerst ook een verlangen naar rust, stabiliteit, evenwicht en kunnen en mogen zijn wie ik ben. Niet evident in een wereld die soms voelt als een losvliegende ballon. Het is dus zoeken.

Voor sommigen lijkt het leven soms zo eenvoudig, voor mij is het dat zeker niet. Ik zoek vaak naar antwoorden, maar vaak zijn die er niet zomaar.

‘Zal ik ooit volwaardig kunnen werken met mijn anders bedrade hoofd?’
‘Ben ik goed genoeg als vader?’
‘Laat ik veel kansen liggen?’
‘Moet ik harder duwen of net loslaten?’
…

Maar misschien is dat net de les waar het leven om draait. Niet om wat je bereikt. Niet om hoeveel geld er op de rekening staat. Niet om hoeveel energie of kracht je hebt.

Maar: kun je het leven zoals het is ontvangen, omarmen, aanvaarden, ervaren en doorgeven? Uit dankbaarheid voor het leven. Liefhebben. Liefde ontvangen. Geven, niet om iets terug te krijgen, maar omdat het kan.

Want eigenlijk, als we leren stilvallen en rondkijken, is er een enorme overvloed. Diversiteit aan mooie mensen, natuur…

En ja. Ik verlang naar een plek waar ik begrepen word in mijn onbegrepenheid en mijn onbegrijpelijkheid. Waar wederkerigheid is, respect en samen onderweg zijn.

Zita, onze hond, heeft mij daarin misschien meer geleerd dan ik besefte. Haar sterven voelt ergens als een keerpunt. Misschien is het tijd om nog wat meer te leven in het nu, minder najagen.

Al weet ik ook: ik ben wie ik ben. Het zoeken, de nieuwsgierigheid, avonturen aangaan. Dat zal altijd deel van mij zijn. Maar graag vanuit een veilige bedding, verbonden met mezelf, geaard en met openheid naar anderen. Meer zachtheid, minder forceren.

Mijn lichaam en zenuwstelsel maken me daar op mijn 40ste zeker attent op. Dat frustreert me soms mateloos. Maar tegelijk leer ik dat beperking niet alleen verlies is. Soms opent het andere mogelijkheden. Ons lichaam liegt niet.

Toen ik jonger was, dacht ik dat 40 betekent dat je alles weet. Dat klopt dus niet. Maar misschien wel dit: minder bewijsdrang, meer eerlijkheid, minder moeten, meer kiezen, minder proberen iemand te zijn maar jezelf proberen te worden.

Met deze woorden klink ik op het leven!”

Mijn 40ste feestje vond ik echt fijn. Ieder bracht iets mee van eten, bloemen, woorden, muziek, er werd samen afgewassen, mensen die elkaar niet kenden gingen in gesprek…

Wat me misschien nog het meest raakte, was hoezeer dit feest voelde als een spiegel van wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Mooie mensen, verbinding, warmte, diepgang, humor, goed eten, schoonheid, leven vieren. Niet alles hoeven te dragen.

Ik voelde me niet “aan het hosten” of aan het performen, maar echt aanwezig. In mijn kracht, niet omdat ik alles onder controle had, maar omdat ik mezelf niet hoefde te verstoppen.

Dat is misschien waarom ik zo dankbaar ben. Omdat het niet zomaar een feest was, maar een ervaring van gedragen worden, van liefde ontvangen en voelen: ja, dit is mijn leven. Dit ben ik. En oja…ik ga tuinieren. Een volkstuintje! Zo komen er al wat zaken uit het moodboard tot leven. Tot gauw!